—दीपकराज जोशी
अधुरो माया, अधुरै रह्यो,
सपनामा मात्र दिलले कह्यो।
तिमीलाई भनूँ कि न भनूँ,
मनभित्र पीडा लुकाएर बसुँ।
हर साँझ आउँछ तिम्रो झझल्को,
छायाजस्तै मनमा खस्छ किरणको।
कहिलेकाहीँ लाग्छ, तिमीले बुझ्यौ होला,
तर वास्तविकता, अधुरो नै होला।
सपनाको शहरमा घुमेँ तिमीलाई साथ,
तर यथार्थमा, हरायो मेरो विश्वास।
तिम्रा आँखाले केही कुरा गर्थे,
तर आवाज कहिल्यै मनको नआए।
अधुरो प्रेम, अधुरो कहानी,
यो दिलमा तिम्रै नामको निशानी।
कहिलेसम्म यो पीडा सहनु?
या यो माया अधुरै रहनु?
यदि तिमीले बुझ्यौ भने एकदिन,
फर्केर आउँदै गर मनको बगैँचामा।
तर नबुझ्यौ भने, यो अधुरो प्रेम
रहनेछ अमर मेरो सपनामा।
प्रतिक्रिया
सम्बन्धित खवर
