सुरक्षा सरोकार । जेन–जी फन्टकी कर्णाली प्रदेश संयोजक विनिता बोगटीले कर्णालीका युवाहरू नडराएको र नहराएको स्पष्ट सन्देश दिएकी छन्। सामाजिक सञ्जाल फेसबुकमार्फत सार्वजनिक अभिव्यक्तिमा उनले आफ्नो पुस्ता अन्याय सहेर मौन बस्ने पुस्ता नभएको उल्लेख गर्दै राज्यसत्ता र जिम्मेवार निकायहरूलाई चेतावनीपूर्ण सन्देश दिएकी हुन्।

उनले लेखेकी छन्, “कर्णालीका जेन–जी न हराएका छन्, न डराएका छन्। हेक्का रहोस्, हामीमौन बसेर अन्याय सहने पुस्ता होइनौँ।”

उनको यो अभिव्यक्ति कर्णालीमा वर्षौँदेखि जरा गाडेर बसेको बेथिति, भ्रष्टाचार र अकर्मण्य प्रशासनिक संरचनाप्रति प्रत्यक्ष चुनौतीका रूपमा आएको छ।

बोगटीका अनुसार कर्णाली दशकौँदेखि विकासका नाममा उपेक्षा, असमानता र कुशासनको सिकार बन्दै आएको छ। योजनाहरू कागजमै सीमित छन्, भाषणहरू मञ्चमै अड्किएका छन् र जनताले अनुभूति गर्ने परिणाम देखिन सकेको छैन। तर अब त्यो अवस्था परिवर्तन हुन थालेको उनको दाबी छ।

“दशकौँदेखि कर्णालीमा झाङ्गिँदै आएको बेथिति, भ्रष्टाचार र अकर्मण्य कर्मचारीतन्त्र अबउखेलिन सुरु भइसकेको छ। अब भाषण होइन, नतिजा चाहिन्छ। अब योजना मात्रै होइन, कार्यान्वयन चाहिन्छ,” उनले स्पष्ट शब्दमा भनेकी छन्।

भाषणको राजनीति अस्वीकार गर्दै परिणामको माग –

नेपालको राजनीति लामो समयसम्म सीमित पात्र, दल र भाषणको वरिपरि घुमिरहँदा नयाँ पुस्तालाई “भोलिको आशा” भनेर पन्छाउने प्रवृत्ति रहँदै आएको छ। तर कर्णालीबाट उठिरहेको जेन–जीको आवाजले अब त्यो बहाना अस्वीकार गरिसकेको छ। “हामी न डराएका छौँ, नहराएका छौँ” भन्ने भनाइ भावनात्मक प्रतिक्रिया होइन, पुस्तागत राजनीतिक चेतनाको स्पष्ट घोषणा हो।

कर्णाली विकास, अवसर र न्यायका सवालमा लामो समयदेखि पछाडि पारिएको क्षेत्र हो। योजनाहरू बने, बजेट छुट्याइयो, तर परिणाम कर्णालीका जनताले महसुस गर्न सकेनन्। यही निरन्तर असफलताले युवाहरूलाई राजनीतिप्रति उदासीन बनाएको थियो। तर अहिले त्यो उदासीनता असन्तोष र सचेत दबाबमा रूपान्तरण हुँदैछ।

जेन–जीको प्रश्न सरल तर गहिरो छ—काम कहाँ छ ?

अब उद्घाटन, गोष्ठी र भाषणले युवालाई सन्तुष्ट पार्न सक्दैन। उनीहरू योजना होइन, कार्यान्वयन खोज्छन्। आश्वासन होइन, उत्तरदायित्व माग्छन्। यही कारण संघ, प्रदेश र स्थानीय सरकार तीनै तहका जनप्रतिनिधि र कर्मचारीतन्त्र एकैचोटि प्रश्नको घेरामा परिरहेका छन्।

यो पुस्ता नेताको अनुहारभन्दा नीति हेर्छ, पार्टीको झण्डाभन्दा पारदर्शिता खोज्छ र भाषणभन्दा नतिजाको मूल्याङ्कन गर्छ। यही कारण जेन–जी पुरानो राजनीतिक शैलीका लागि असहज बन्दै गएको छ।

दया होइन, अधिकारको राजनीति-

कर्णालीलाई सधैँ “पिछडिएको” र “दया चाहिने” क्षेत्रका रूपमा प्रस्तुत गरिँदै आयो। तर जेन–जीले यो भाष्य नै अस्वीकार गरेको छ। कर्णाली अब सहयोगको याचना होइन, संविधानले सुनिश्चित गरेको अधिकारको माग गर्दैछ। यो माग भावनात्मक होइन, वैधानिक र राजनीतिक हो।

यो पुस्ताले बुझिसकेको छ—दया अस्थायी हुन्छ, अधिकार स्थायी। त्यसैले कर्णालीको जेन–जी आन्दोलन कुनै क्षणिक आक्रोश होइन, दीर्घकालीन राजनीतिक सचेतनाको संकेत हो।

विकल्प कुर्ने होइन, विकल्प बन्ने पुस्ता

सबैभन्दा महत्वपूर्ण कुरा—जेन–जी अब विकल्प कुर्दै बस्न तयार छैन। यदि पुराना दल र नेतृत्वले नसुने भने, नयाँ नेतृत्व जन्मिनेछ। यदि प्रणालीले अवसर दिँदैन भने, प्रणाली सुधारिनेछ। यही आत्मविश्वासले यो पुस्तालाई फरक र निर्णायक बनाएको छ।

यो पुस्ता सडक आन्दोलनमै सीमित छैन। नीति निर्माण, बहस, लेखन र संगठनमा पनि सक्रिय हुँदैछ। सामाजिक सञ्जाल यसको माध्यम हो, तर लक्ष्य सत्ता परिवर्तन मात्र होइन—शासनको चरित्र परिवर्तन हो।

कर्णालीबाट उठेको जेन–जीको आवाजलाई बेवास्ता गर्नु राज्यका लागि महँगो पर्न सक्छ। यो पुस्ता मौन छैन, अज्ञानी छैन र थाकेको पनि छैन। उनीहरू प्रश्न गर्छन्, दबाब दिन्छन् र आवश्यक परे नेतृत्व गर्न पनि तयार छन्।

आज कर्णाली बोलिरहेको छ।

यदि राज्यले सुनेन भने, भोलि कर्णाली केवल बोल्ने होइन—निर्णय गर्ने स्थानमा पुग्नेछ।