तिमीले माया दिएर बोल्यौ भने,
झरिँदै विलीन हुन्छौ, अस्तित्वका रंगहरूमा,
मेरो प्रेम दुःखको छाप बन्यो भने,
तिमी धूलोझैँ उडेर हरेक कुनामा हराउँछौ।
छिन्नभिन्न अंशहरूमा बँडिएर,
समयका आँचलले मेटिदै जान्छौ,
बोझिलो छायाछवि बनेर बिखरिएर,
अनन्त शून्यमा विलीन हुन्छौ।
यदि मेरो मायाको आघातले
तिम्रो स्वप्नको आकाश फाट्यो भने,
संवेदनाहीन अन्धकार र मौनतामा
तिमी बेस्वाद, बेअर्थ हराउँछौ।
तर, जब तिमीले प्रेमको स्वरमा
आफ्नो हृदय बोल्यौ, उज्यालो फैलियो,
सुगन्ध बनी वरिपरि रमाउँदै,
गीत बनि सपनाहरूमा गुन्जियो।
अनि, तिमी शुभार्या—
म स्वामी बन्न चाहन्छु तिमीमा,
हामी मिलेर रचौँ अनन्त कथा,
शाश्वत कान्त उज्यालोका साथ।
प्रतिक्रिया
सम्बन्धित खवर
