तिमी पूर्व हेर्यौ,
म पश्चिम।
तिमी सपनाको शहर खोज्यौ,
म गाउँकै बत्तीमा रमाएँ।
तिमी आगोको झिल्को बन्यौ,
म धुवाँको मुस्लो।
हाम्रो विचार मिलेन।
तिमीले उज्यालो खोज्यौ,
म त रातको शान्ति।
तिमीले सगरमाथा चढ्ने रहर गरेउ,
म तल घाटीमा बस्न चाहन्थेँ।
तिमीले शब्दहरू जस्तै कडा बन्यौ,
म भावनाहरूमा तैरिरहेँ।
हाम्रो विचार मिलेन।
तिमीले जित्न सिक्यौ,
म हार स्वीकार्दै हिँडिरहेँ।
तिमी दौड्यौ,
म बाटोमा फुल टिप्दै बसेँ।
तिमीले जिन्दगीका तथ्य खोज्यौ,
म कल्पनाको पर्खाल रंगाउँदै थिएँ।
तर के हाम्रो विचार मिल्नु जरुरी छ?
किनकि,
तिमी आकाश, म धर्ती।
तिमी क्षितिज, म नदी।
सङ्घर्षका फरक फरक कथा भए पनि,
हाम्रो मनको सम्बोधन एउटै छ।
विचार मिलेन भने पनि,
हाम्रो माया त उस्तै छ।
प्रतिक्रिया
सम्बन्धित खवर
