— अधिवक्ता गोविन्द पन्थी

“पहिलो देश” — यो शब्द उच्चारण गर्दा मुटु भित्र केही त हल्छ। किनभने देश केवल एउटा भू–भाग होइन, यो हाम्रो अस्तित्व, हाम्रो पहिचान र हाम्रो आत्माको स्वर हो। यही देश हो जसले हामीलाई बोल्न सिकायो, हिँड्न सिकायो, र सपनाहरू बुन्ने साहस दियो। यही माटो हाम्रो आमा हो, जसको काखमा हामी जन्मियौं र जसको काखमै कहिल्यै बिर्सिन नहुने जिम्मेवारी बोकेर बाँचिरहेका छौं।

तर आजको यथार्थ फरक छ। देशलाई प्रेम गर्नेहरूका आवाज प्रायः आ–आफ्नै स्वार्थमा सीमित भएका छन्। राष्ट्रियताको भावना नारामा मात्र सीमित हुँदै गएको छ। विभाजन, वैमनस्य र लोभले हाम्रो एकताको ढोका थुनिरहेको छ। यस्तो अवस्थामा “पहिलो देश” भन्ने सोच केवल भावनात्मक अभिव्यक्ति होइन, यो अब हाम्रो अस्तित्व र भविष्यको आवश्यकता बनेको छ।

देशभक्तिको साँचो अर्थ भनेको आ–आफ्ना व्यक्तिगत स्वार्थ, दलगत आग्रह र क्षणिक फाइदाभन्दा माथि उठ्नु हो। आज हामीलाई चाहिएको छ — सबै प्रगतिशील सोच भएका, विद्वान्, बुद्धिजीवी, र असल देशभक्तहरू एउटै मञ्चमा उभिनु। जबसम्म हामी आपसमा फुटिरहेका छौं, तबसम्म देश सबल बन्न सक्दैन। जबसम्म स्वार्थको नशाले हाम्रो चेतनालाई ढाकिरहेको छ, तबसम्म कुनै पनि परिवर्तन सम्भव छैन।

नयाँ पुस्ताले उठाएका मागहरू, उनीहरूको आवाज र आकांक्षा — यी केवल राजनीतिक मुद्दा होइनन्; यी देशको भविष्यको दिशानिर्देशक आवाज हुन्। ती मागहरू पुरा हुनका लागि आवश्यक छ असल, निष्ठावान् र राष्ट्रप्रेमले ओतप्रोत नेतृत्व। नेतृत्व त्यस्तो हुनुपर्छ जसको दृष्टि देशको दीर्घकालीन भलाइमा केन्द्रित हो, जसले जात, धर्म, क्षेत्र र दलको सिमाना पार गरेर सोच्न सकोस्।

हामीले विगतका धेरै दशकहरूमा देख्यौं — स्वार्थी नेतृत्वले राष्ट्रलाई टुक्र्याउँछ, तर राष्ट्रप्रेमी नेतृत्वले टुक्रिएका मनहरू जोड्छ। त्यसैले अहिलेको नेपाललाई असल नेतृत्वको आवश्यकता छ — त्यस्तो नेतृत्व जसले “पहिला देश” भन्ने भावनालाई आफ्नो नीति र निर्णयको मूल आधार बनाओस्।

देशको पुनर्जागरण केवल राजनीतिक परिवर्तनले सम्भव हुँदैन। त्यसका लागि नागरिक चेतना, सामूहिक एकता र सेवा भाव चाहिन्छ। प्रत्येक नागरिकले आफ्नो ठाउँबाट देशको हितमा केही गर्नुपर्छ — शिक्षकले इमानदार शिक्षादान गरेर, किसानले माटो जोतेर, युवा वर्गले मेहनत र सीप देखाएर। रास्ट्रसेवकले सेवाभाबको साथ नागरिकलाई सेवा प्रदान गरेर।जब हरेक नेपालीले आफ्नो कामलाई राष्ट्रसेवाको रूपमा लिन्छ, तब मात्र राष्ट्रको मुहार बदलिन्छ।

“पहिला देश” भन्ने भावना केवल अभिव्यक्ति होइन, यो एक प्रतिज्ञा हो —

“म आफ्नो स्वार्थभन्दा माथि देशलाई राख्छु,
म विभाजन होइन, एकता खोज्छु,
म बोल्दिन केवल, कर्म गर्छु।”

अब समय आएको छ — सबै प्रगतिशील शक्ति, सचेत नागरिक , युवा पुस्ता र देशभक्तहरू एकै ठाउँमा गोलबद्ध हुन। यहाँ धेरै राजनितीक दलले रास्ट्रीयताको कुरा नउठाएका कहाँ होर? तर ती मुद्दा  सत्तामा पुग्ने भर्याङ्ग मात्र बनाइए।जनताका सुखदुःख मा साथ दिनु त कताहो कता मात्र आश्वासन बाड्दैमा बिताए।अब हामी सबै एक ठाउँमा गोलबन्द हुन जरुरी छ त्यो भनेको “पहिला देश ” नै साझा बिन्दु हो । हाम्रो साझा उद्देश्य केवल राजनीति होइन, राष्ट्रको पुनर्जागरण र समृद्धि हो।

यदि हामी सबै मिलेर “पहिलो देश” भन्ने भावनालाई जीवनको मूल मन्त्र बनायौं भने,हाम्रो देश फेरि विश्वको अगाडि टाउको ठाडो गरेर उभिनेछ।
युवाहरूको सपना टुट्ने छैन, किसानको पसिना व्यर्थ जाने छैन,र नेपाल फेरि गौरवको प्रतीक बन्नेछ।
हाम्रो पहिलो देश हाम्रो गर्व हो, हाम्रो आत्मा हो, र हाम्रो भविष्य पनि यही हो।
आउनुहोस्, हामी सबै मिलेर प्रतिज्ञा गरौं —
पहिलो देश, त्यसपछि मात्रै स्वार्थ। 🇳🇵

🖋️ लेखक: अधिवक्ता गोविन्द पन्थी
(राष्ट्रप्रेम, एकता र प्रगतिशील सोचका पक्षधर नागरिक अभियन्ता )